بهرویش چیست؟

سال ۱۳۹۲ بود که برای گرفتن کودک به شیرخوارگاه حضرت علی‌اصغر (ع) رفتم و درخواستم را دادم. مددکار شیرخوارگاه گفت چون خودتان فرزند دارید، اولویت با خانواده‌هایی است که فرزند ندارند. اصرار کردم؛ پرسیدند «کودک نیازمند درمان می‌خواهید؟» و من بی‌تأمل گفتم بله. کارهای اداری یکی‌یکی تمام شد تا دخترم به خانهٔ خودش آمد و مسیر درمان پرفرازونشیبش را با هم شروع کردیم.

دو هفته بعد، به بهانهٔ دیدن دوبارهٔ کودک، به شیرخوارگاه برگشتم و با چیزی روبه‌رو شدم که معادلات ذهنم را به هم ریخت: روی تخت کنار، کودکی بود که تا آن روز واگذار نشده بود. پرستار بخش گفت حالش بد شده و گوارشش به‌هم ریخته است. پرسیدم چرا؟ گفت به فرزند شما عادت کرده بود؛ از وقتی رفته، به‌هم ریخته. گفتم این‌ها هفت‌هشت ماه بیشتر ندارند، مگر می‌فهمند؟ برای لحظه‌ای خیره شد و با لبخندی تلخ گفت: «آدم‌اند، حس دارند، درک دارند و خیلی خوب می‌فهمند.»

همان جمله کافی بود. از آن سال‌ها تا امروز، مسیر را رفتم و تلاش کردم روزی خالی‌شدن شیرخوارگاه‌ها از همهٔ کودکان را با چشم ببینم. در این ده سال خانواده‌های زیادی از سراسر کشور به این جمع اضافه شدند که کودکی نیازمند درمان را مانند فرزند خودشان پذیرا شدند، و در برنامه‌های تلویزیونی برای فرهنگ‌سازی همین موضوع حاضر شدیم.

وقتی سازمان بهزیستی این پیگیری جمعی خانواده‌های فرزندپذیر را دید، پیشنهاد جدی داد که فعالیت‌ها در قالب یک مؤسسهٔ خیریه به‌صورت رسمی پیگیری شود؛ یعنی بستری که برای کودکان نیازمند درمان ظرفیت داشت، شناسایی و با دادن مجوز به یک مجموعهٔ حقوقی، به این فعالیت‌ها انسجام داده شد. این‌گونه «مؤسسهٔ خیریه کودکان سپهر» شکل گرفت — نخستین مؤسسه در کشور که مرکز نگهداری ندارد و رسالتش فرهنگ‌سازی برای تسهیل واگذاری کودکان به خانواده‌هاست.

جمع‌بندی خود مؤسسه این است: بهرویش جمعی از خانواده‌های فرزندپذیر است که برای کودکان محروم از نعمت خانواده فعالیت می‌کند — کاملاً مردمی و خودگردان، بدون بودجه یا کمک‌هزینهٔ دولتی؛ و در کنار تأمین هزینه‌های درمانی کودکان، خدماتش به خانواده‌ها رایگان است.

منبع: کانال رسمی مؤسسه در ایتا — «پدربزرگ خوانده» (پست‌های 223 و 298) — مشاهدهٔ همین روایت در کانال